DIRK VANDER EECKEN

Dirk Vander Eecken (b. 1954, Mortsel, Belgium) lives and works in Antwerp and Watervliet. His work is represented in major public and private collections, including S.M.A.K., Ghent (BE), Axel Vervoordt, Antwerp (BE), and the Centre de la Gravure in La Louvière (BE), as well as in private collections throughout the Benelux, Boston, Hong Kong and Paris (FR).

Vander Eecken began his artistic career from a graphic perspective, using existing icons, images and maps as visual grounds. His transition to painting emerged from observations of lines in the landscape, which he gradually transformed into grids and patterns. These developments gave rise to compositions in which recognisable reality slowly dissolves, giving way to increasingly abstract structures.

In 2008, Vander Eecken became the first artist in Flanders to obtain a PhD in the arts at the University of Antwerp. In this context, he collaborated with nanoscientists from the EMAT group, who study materials at microscopic scale using electron microscopy. The exchange between scientific research and painterly methods proved decisive for the further development of his practice. Since then, the zoomed-in, gridded and fragmented image has remained a constant within his oeuvre.

His paintings are built up from thin, carefully applied layers of sprayed paint and evoke images that arise from the structured chaos of science. At the same time, floral motifs appear, loosely inspired by the playful lightness and ornamentation of the Rococo period. Light often manifests itself in an almost monochrome manner, subtly captured in the coloured edges of each canvas. Small interventions — dots of gold, fine scratches or flecks of colour — introduce moments of freedom within the controlled image.

Vander Eecken’s work operates at the intersection of the organic and the artificial, between structure and poetry. Each painting functions as a visual field in which the frame provides orientation while simultaneously opening up space for imagination. The canvases thus carry a soft, almost numinous glow, offering an intimate yet surprising viewing experience, both up close and from a distance.

Dirk Vander Eecken (°1954, Mortsel, BE) woont en werkt in Antwerpen en Watervliet. Zijn werk maakt deel uit van belangrijke publieke en private collecties, waaronder S.M.A.K. Gent (BE), Axel Vervoordt (Antwerpen, BE) en het Centre de la Gravure in La Louvière (BE), evenals diverse privécollecties in de Benelux, Boston, Hongkong en Parijs (FR).

Vander Eecken begon zijn artistieke parcours vanuit een grafische benadering, waarbij bestaande iconen, beelden en kaarten fungeerden als visuele onderlagen. De overgang naar de schilderkunst vertrok vanuit observaties van lijnen in het landschap, die hij geleidelijk transformeerde tot rasters en patronen. Zo ontstonden composities waarin de herkenbare realiteit langzaam oplost en plaatsmaakt voor steeds abstracter wordende structuren.

In 2008 behaalde Vander Eecken als eerste kunstenaar in Vlaanderen een doctoraat in de kunsten aan de Universiteit Antwerpen. In dat kader werkte hij samen met nanowetenschappers van de EMAT-groep, die via elektronenmicroscopie materialen analyseren op microscopische schaal. De uitwisseling tussen wetenschappelijk onderzoek en schilderkundige methodes bleek bepalend voor zijn verdere praktijk. Sindsdien vormt het ingezoomde, gerasterde en gefragmenteerde beeld een constante binnen zijn oeuvre.

Zijn schilderijen bestaan uit dunne, zorgvuldig opgebouwde lagen gespoten verf en roepen beelden op die voortkomen uit de gestructureerde chaos van de wetenschap. Tegelijk duiken florale motieven op, losjes geïnspireerd door de speelse lichtheid en ornamentiek van de rococotijd. Het licht manifesteert zich vaak op een bijna monochrome wijze, subtiel opgevangen in de kleurrijke randzones van elk doek. Kleine ingrepen — puntjes goud, fijne krasjes of vlekjes van kleur — introduceren momenten van vrijheid binnen het gecontroleerde beeld.

Het werk van Vander Eecken beweegt zich op het snijvlak van het organische en het artificiële, tussen structuur en poëzie. Elk schilderij functioneert als een visueel veld waarin het kader houvast biedt, maar tegelijk ruimte laat voor verbeelding. Zo dragen de doeken een zachte, bijna numineuze gloed in zich, die zowel van dichtbij als vanop afstand een intieme en verrassende kijkervaring oproept.