De fascinatie van de Belgische kunstenaar Dirk Vander Eecken voor elektronenmicroscopie en nanotechnologie vormt de basis voor zijn evolutie naar gelaagde schilderijen, opgebouwd uit dunne sluiers van verfnevel. Zo ontstaan zorgvuldig gecomponeerde beelden die oprijzen uit de structurele chaos van de wetenschap — uit bloemmotieven die verwijzen naar de speelse frivoliteit van de rococo, en uit het licht dat zich, bijna monochroom, vastzet in de kleurrijke randen van elk doek. In spikkels goud, in kleine krasjes of vegen kleur gloeit een stille vrijheid.

